De lelijkste meisjes van toen

IMG_5502Weet niet of je mij onder de lelijkste meisjes van toen moet scharen maar ik heb me zeker als een lelijk eendje ervaren. In de Volkskrant van 31 januari 2015 was mijn bijdrage te lezen over gepest worden op voorgezet onderwijs met als titel “De lelijste meisjes van toen”. Ja, ook ik werd gepest op school en ook ik heb daar de nodige diepte punten bij ervaren. “Zo wil ik niet verder leven”, is ook in mijn hoofd omgegaan.

Op de lagere school had ik totaal geen last van pesten. Misschien was ik zelfs wel één van de populaire kindjes voor zover dat toen speelde. Ik had meerdere vriendjes en vriendinnetjes vanuit verschillende klassen. De diversiteit aan culturen op mijn school was groot en ik vond het heerlijk om met iedereen te kunnen spelen.

Het was dan ook echt een enorme shock toen ik op voortgezet onderwijs kwam en je direct bestempeld werd tot brugpieper. Ik was een vroege leerling, pas een bril gekregen, net ongesteld geworden en de langste van de klas. Dat was me nog nooit eerder opgevallen, maar daar zorgden de andere kinderen wel voor.

De puber hormonen gierden door mijn lijf en dan ben je op zoek naar een veilige haven. Die was er op school dus niet. Die was er thuis ook niet. Door rugklachten was mijn vader thuis komen te zitten en de kans dat hij weer zou kunnen werken was vrijwel nihil. Daar had hij het enorm moeilijk mee en dan is een puber dochter in huis olie op het vuur.

Achteraf gezien allemaal te verklaren maar daar heb je helemaal niets aan als puber. Toen ik dan ook een bijdrage leverde aan dit artikel was het vooral vanuit de gedachte dat ik misschien anderen kon inspireren dat er echt leven is na school. Ook wel om een stukje motivatie te geven over waarom ik doe wat ik doe.

Teleurstelling

IMG_0230Mijn teleurstelling was dan ook groot toen een klant mij berichtte dat ze me in de Volkskrant Magazine had gezien, maar dan onder de naam Meijer. “Ben jij het wel?”, vroeg ze dan ook. Ik had zelf het artikel nog niet gezien, dus kon ook nog niet inhoudelijk reageren. Direct de naamfout doorgegeven en dit zou in de online versie worden aangepast.

Daar bleef het echter niet bij want de vraag “Ben jij het wel?” werd ook gevoed door de foto die erbij stond. Meerdere mensen in mijn omgeving hebben contact met mij opgenomen met de vraag of het kan kloppen dat ze mij in de Volkskrant gezien hadden. Ze herkende mijn ogen maar twijfelde enorm door de naam en de foto.

Met nog steeds geen benul van het artikel werd ik toch wel heel benieuwd. De zaterdag editie waren we vergeten te halen en per post zou me een editie worden toegestuurd. Toen ik deze dan eindelijk ontving was het geen feest van herkenning. Zelfs de tekst was niet de versie die ik had geaccordeerd.

Eigen schuld, dikke bult?

Achteraf is het een koe in z’n … kijken en toch dacht ik bij mezelf: Ik heb het allemaal laten gebeuren. De visagie die gewoon aan de gang ging zonder te vragen wat ik wilde en daardoor krullen werden gezet, die ik nooit heb. Een zeer ongemakkelijke houding aannemen tijdens de fotoshoot waardoor ik zelfs het liedje van de Adam’s Family spontaan hoorde. De tekst waarnaar ik niet gevraagd heb, toen het stil bleef na mijn laatste wijzigingen.

In de tussentijd heb ik aan een aantal artikelen mogen meewerken en daardoor vroeg ik me toch af wat ik anders had kunnen doen om deze teleurstelling te voorkomen. Wanneer moet je teugels laten vieren en wanneer mag je de controle behouden? In dit scenario had ik wat meer de controle mogen behouden, vind ik nu achteraf.

Of misschien mag ik dit als het startsignaal zien waarin ik niet meer deelneem aan artikelen maar waarin ik het onderwerp van het artikel ben. Ik kan alleen maar zeggen; “I Expect a Miracle!”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.